Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να αναρωτιέται (δυνατά τις περισσότερες αλλά χωρίς ακροατές): "τι τίτλο θα έβαζες σε αυτή τη χρονιά"; 

Ένα από τα κακά που έφερε η τεχνολογία είναι ότι η εξάρτηση από τους υπολογιστές αφαιρεί το ”στατιστικό” στοιχείο της  καταγραφής της κατανάλωσης χαρτιού όταν γράφεις, σβήνεις, ξαναγράφεις, ξανασβήνεις και ούτω καθεξής.

Η διεθνής παίκτρια Άρτεμις Σπανού γράφει στο δικό της blog στο agapotobasket.gr. Οι αγωνιστικές της υποχρεώσεις άρχισαν, ο χειμώνας έχει κάνει την εμφάνιση του στην Πολωνία ενώ τα πορτοκαλί της CCC Polkowice φαίνεται ότι της πάνε! Απολαύστε την!

«Επίσημη αγαπημένη». Δύο λέξεις τόσο φορτισμένες. Μου είναι αδύνατο να γράψω ένα κείμενο αντικειμενικό για την επίσημη αγαπημένη, οπότε δε θα προσπαθήσω καν. Πρόκειται για μια ομάδα, που έχει ταυτιστεί με την λέξη «υπέρβαση». Μια ομάδα που τόσο πολύ ταυτίζεται με την ψυχολογία του Έλληνα. Το σύνδρομο καταδίωξης, που μας διακατέχει και την ανάγκη μας, να νιώθουμε πάντα ότι τα βάζουμε με γίγαντες και ξεπερνάμε εμπόδια. Εμπόδια πραγματικά και φανταστικά. Εμπόδια που ακόμα και αν δεν υπάρχουν φροντίζουμε να τα δημιουργήσουμε μόνοι μας. Εμπόδια που, αυτή η ομάδα με την γαλανόλευκη φανέλα, μας έχει καλομάθει να τα ξεπερνάει. Λες και έχει συμβόλαιο με την παγκόσμια αθλητική επιτυχία μια χώρα 11 εκατομμυρίων... ή μήπως έχει;

Η διεθνής παίκτρια Άρτεμις Σπανού αποδέχθηκε την πρόσκληση του agapotobasket.gr και πλέον αποκτά δικό της blog, από το οποίο θα μαθαίνουμε τα νέα της, αγωνιστικά και μημ από την Πολωνία, όπου θα τη βρει η σεζόν αγωνιζόμενη με τη φανέλα της CCC Polkowice. Την ευχαριστούμε και την καλωσορίζουμε!

Η Εθνική Ομάδα Μπάσκετ Κωφών Γυναικών μπαίνει στη μάχη των Ολυμπιακών Αγώνων που διεξάγονται στην Σαμψούντα της Τουρκίας με διπλό αγωνιστικό στόχο: Να υπερασπιστεί τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης που κατέκτησε πέρσι στο Ευρωμπάσκετ της Θεσσαλονίκης, αλλά και να βάλει το Μπάσκετ Κωφών Γυναικών στην ζωή των Ελλήνων.

Η Ναυσικά Σταυρίδου δεν βρίσκεται στην Τσεχία μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια του Κώστα Κεραμιδά, αλλά στέκεται σταθερά μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθεί με αγωνία και εμφανή ικανοποίηση τις προσπάθειες των συμπαικτριών της και τις καμαρώνει να μαγεύουν όλη την Ευρώπη.

Όταν ήμουν παιδί, κάθε φορά που άκουγα μεγαλύτερους να αναφέρονται σε αναμνήσεις τους δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια πίσω, είχα μια περίεργη αίσθηση ότι ήταν πραγματικά πολύ μεγάλοι και πίστευα ότι εγώ θα αργήσω – ή και δεν θα φτάσω ποτέ – να έχω αναμνήσεις τόσο μακρινές.

Μία μόλις μέρα πριν ξεκινήσουν τα play off και δυο πριν έρθει η σειρά του Ολυμπιακού, έγραφα ότι παραδοσιακά έχω μια μικρή απαισιοδοξία για την έκβαση των αναμετρήσεων, η οποία, βεβαίως, εντάσσεται περισσότερο στα γούρια μου, παρά στην αίσθηση που αποκομίζω από την εικόνα της ομάδας.

Τα γενέθλια είναι ανέκαθεν για τον περισσότερο κόσμο μια ιδιαίτερη μέρα που όλοι θέλουν να τη γιορτάζουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Τα γενέθλια, όμως, το παιδιού σου λένε ότι έχουν πολλαπλάσια σημασία και σου δίνουν χαρά που δεν μεταφράζεται σε λόγια.

«Ρε συ, δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει, γιατί αλλιώς θα μας καταστρέψουν το μπασκετάκι»

Σκόρπιες σκέψεις για ένα ντέρμπι που καθένας από τους «αιωνίους» μετρά τις πληγές που έχει να κλείσει.

Εδώ και μερικές ώρες το ελληνικό μπάσκετ έχει καινούριο Πρωταθλητή. Ο Ολυμπιακός ανέβηκε ξανά στο «θρόνο» μετά από το 2012 και είναι πανάξιος Πρωταθλητής Ελλαδας, καθώς φέτος ήταν πολύ καλύτερος του Παναθηναϊκού κάτι το οποίο πιστοποιήθηκε και από το επιβλητικό και εμφατικό 3-0 στη σειρά των τελικών.

Ο Παναθηναϊκός εδώ και ένα μήνα περίπου εχει αλλάξει σελίδα στην τεχνική του ηγεσία  καθώς τη θέση του σκληρού και άγριου Ντούσκο Ιβάνοβιτς πήρε ο Σωτήρης Μανωλόπουλος. Η διοίκηση της ΚΑΕ αποφάσισε να επιβραβεύσει τον Έλληνα τεχνικό με το να του δώσει τα προπονητικά «κλειδιά» της ομάδας και να τον κανει απόλυτο κυρίαρχο των «πράσινων» αποδυτήριων, κίνηση για την οποία μέχρι στιγμής δεν εχει μετανιώσει κανένας στον Παναθηναϊκό.

Ο Μαρίνος Γεωργιόπουλος ξεφεύγει για λίγο από τις Ιστορίες Μπασκετικής Φαντασίας και, σαν πιστός οπαδός της Εθνικής Ομάδας, καταθέτει τον ενθουσιασμό και την αισιοδοξία που έχει φέρει η μέχρι σήμερα παρουσία της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Για κάτι τέτοιες καλοκαιρινές βραδιές είναι που αξίζει να περιμένεις όλη τη χρονιά. Η γειτονιά έχει αποκοιμηθεί και οι ελάχιστοι θόρυβοι που ακούγονται είναι από τα σκυλιά που ερωτοτροπούν υπό το φως της πανσελήνου και οι τηλεοράσεις σε γειτονικές βεράντες που, παρόλο που έχουν χαμηλώσει αρκετά την έντασή τους λόγω του περασμένου της ώρας, δίνουν έναν γλυκό dolby surround ήχο μετάδοσης του τελευταίου χρονικά ποδοσφαιρικού αγώνα για την δεύτερη ημέρα του Μουντιάλ.

Η αλήθεια είναι ότι όταν μου ζητήθηκε να γράψω σχετικά με τις αναμνήσεις από το Ευρωμπάσκετ του 1987 λιγάκι δίστασα στην αρχή. Ήταν ένα περίεργο καλοκαίρι για μένα, καθώς θα πήγαινα για πρώτη φορά δημοτικό και έτσι, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να μάθω όσα περισσότερα μπορώ για τον νέο «κόσμο» που να ανοιγόταν σε τρεις μήνες μπροστά μου.

Ο Θάνος Φωτόπουλος γράφει στο agapotobasket.gr για την τελευταία ευκαιρία του Παναθηναϊκού να κατακτήσει ένα ακόμα Πρωτάθλημα, αλλά και την για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια διαφορά δυναμικότητας υπέρ του  «αιώνιου» αντιπάλου του.